บทที่ 25 ขอโทษฉันผิดเอง

ตอนที่ 25. ขอโทษฉันผิดเอง

“แพรว…” เสียงเรียกขององศาดังแข่งกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวที่นั่งขดตัวอยู่ริมถนนไม่ได้ตอบรับแม้แต่น้อย เธอก้มหน้าจนแทบชิดเข่า สองมือยกขึ้นปิดหูแน่น ร่างกายสั่นเทาราวกับกำลังเผชิญกับความหนาวเหน็บที่ไม่อาจทนไหว

“แพรวพรรณ ฉันเรียกเธออยู่ ได้ยินไหม!”

เปรี้ยง!...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ